ÇANAKKALE

Geçtiğimiz hafta Cuma akşamı, İnegöl Belediyesi ile İlçe Müftülüğünün işbirliğinde “İstiklal Marşı ve Çanakkale Zaferi” konulu konferans düzenlenmiş. Ben konferansa katılmadım, ancak gazetede çıkan haberlerden takip etmeye çalıştım. Farkına vardığım şey ise oldukça vahim.

            Çanakkale zaferinden bahsederken, Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün adının geçmemesi ne kadar normal bir durum? Sayın Belediye Başkanımız, “Cenab-ı Hak her vatan evladımıza Çanakkale ruhunu anlamayı ve düstur edinmeyi nasip etsin” demiş. Aynı şekilde konferansa konuşmacı olarak katılan Tarihçi-yazar Yavuz Bahadıroğlu da, ailelerden çocuklarına Çanakkale’yi çok iyi anlatmalarını istemiş. Peki, Çanakkale zaferini, zafer yapan kim? Neden Ulu Önderimizin adını bir kere olsun geçirmediniz konuşmalarınızda? Bu mudur sizin tarihi anlatmak, öğretmek dediğiniz? Kusura bakmayın ve kesinlikle yanlış anlamayın ancak, Çanakkale Zaferi denildiğinde, 7 âlem biliyor Ulu Önderimizin neler yaptığını… Ülkemiz dışında, tüm ülkeler, Ulu Önderimiz’den saygıyla bahsederken, ülkemize böyle bir önderin yol göstermesine gıpta ile bakarken, bizlerin ona sahip çıkmaması ne kadar acı… Yine de bu şekilde olmadığını, Ulu Önderimizden de bahsedildiğini ve basına yansımadığını düşünmek istiyorum.

            Tarih sayfalarına baktığımızda, Türk ordusunun başına getirilen Limon Von Sanders’ın ne kadar büyük hatalar yaptığı, Ulu Önderimizin, vatanı kurtarmak için üstündeki amirlerinin dahi emirlerini dinlemeyerek, taktikleri sayesinde büyük bir zafer kazanıldığı görülmektedir. Bu kadar değerli bir önderin adını anmadan Çanakkale Zaferi kutlanamaz. Yazımın başında adı geçenleri tenzih ederek söylüyorum, son dönemlerde moda olmuş. Bu şekilde kutlama yapacağımıza, öncelikle Ulu Önderimize ve canını bu topraklar uğruna feda etmiş Mehmetçiklerimize saygısızlık etmeyelim. Tarihimizi gerçeklere uygun öğrenelim, çocuklarımıza bu şekilde anlatalım. Önce o ruhu kendimiz doğru bir şekilde yaşayalım ki yaşatabilelim.

            Günümüzde Çanakkale zaferinden bahsedilirken bilinçli olarak bırakılan boşlukları doldurmak lazım. Ulu Önderimiz, Anadolu topraklarında Erzurum ve Sivas Kongrelerine çağrı yaptığında, Anadolu halkı, kongrelere yoğun bir ilgi göstermiş ve katılmıştır. Bunun başlıca sebebi, Ulu Önderimizin Trablusgarp ve Çanakkale savaşlarında göstermiş olduğu büyük çabadır. Savaşlara katılan, gazi olarak dönen askerlerin, kendi memleketlerinde Ulu Önderimizin komutanlığından bahsetmesi nedeni ile Ulu Önder, Anadolu’da kahraman ilan edilmiştir.

            Diğer yandan, Çanakkale Savaşı, Osmanlının 1. Dünya Savaşına girmesi neticesinde, o büyük savaşta sadece bir cephedir. Genele bakıldığında, Osmanlı, 1. Dünya Savaşını kaybetmiştir. İşte bundan sonra Ulu Önder, Anadolu’nun bağrından ortaya çıkmış ve vatanı kurtarmak için vatandaşlarla kol kola büyük bir mücadele vermiş ve bu mücadelesinden zaferle çıkmıştır.

            Yürekleri iman ve inanç dolu Mehmetçiklerimizin ve Ulu Önderimizin büyük başarısı sayesinde bu vatanda rahatlıkla yaşıyoruz. Bugünlerimizi, onlar sayesinde elde ettik. Keşke gerçekten bu bilinci taşısaydık da, ülkemizin değerlerini, ona buna peşkeş çekmeseydik.  Vatanımızın en güzel topraklarını, yabancılara satar hale geldik. Kendi ülkemizde, bizlerin giremediği oteller yapıldı.  Bir ülke için hayati önem taşıyan varlıklarımızın çoğunu yabancılara sattık, iletişimi onlara teslim ettik. O dönemde yaşanan bir savaştı, günümüzde ise soğuk savaş var. Bilincimizi yitirmemiz için yabancı devletlerin olağanüstü bir çabası var ve maalesef iktidar da buna alet oluyor.

            Önemli olan Çanakkale ruhunu özümsemek, gereklerini yerine getirip, onlarca şehidimizin kanıyla sulanan bu topraklara sahip çıkmaktır. Bu cennet vatanın topraklarının satılmasını bırakın ufacık bir kum tanesi dahi başkalarına verilemez, verilmemelidir. Çanakkale zaferinden çıkan en büyük sonuç budur. Nasıl ki o dönem Anadolu halkı Önderimize ve şehitlerimize sahip çıkıp unutmamıştır, bugün de bizler unutmuyoruz, unutturmayacağız. Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk ve şehitlerimizi saygıyla, gıpta ile anıyorum, mekânınız CENNET olsun.